Otworzyłam drzwi do pokoju 31. Kara.
Weszłam do środka i usiadłam na pustym siedzeniu.
„Będziecie siedzieli tak i nic nie
robili przez godzinę, miłej zabawy” Nauczycielka opuściła klasę
i wszyscy nagle zaczęli rozmawiać lub używać telefonów.
Chciałam, żeby Harry się tu pokazał... O czym ja myślę? Na
pewno nie. Wyjęłam z nudów telefon gdy nagle usłyszałam głos za
sobą.
„Chcesz naprawdę siedzieć tu przez
godzinę?”
Lekko zadrżałam. Odwróciłam się i
zobaczyłam Harrego z tym jego drwiącym uśmieszkiem.
„Wiesz... Musimy”
Zachichotał „Nie musimy” nałożył
nacisk na „nie”. Miał oszukańczy uśmieszek. Lubiłam to.”No
chodź”
„I gdzie niby pójdziemy?”
„Nie wiem, na pewno gdzieś gdzie
jest fajniej niż tutaj”
Wahałam się. Powinnam to zrobić?
Nawet go nie znałam. A jak jest mordercą? Albo porywaczem?
Ale nagle przypomniałam sobie co
mówili niektórzy z moich znajomych:
„Emma, jesteś taka nudna”
„Baw się! Buntuj! Jesteś za dobra!”
„Musisz się zmienić!”
Spojrzałam na lekko tajemniczą twarz
Harrego. „Dobrze, chodźmy”
Pobiegliśmy na parking gdzie stał
pojazd Harrego.